‘De hulpvaardigheid, het begrip en respect voor elkaar en de verschillende culturen die geen verschillen meer kenden. Wat mijn hart vooral verwarmde was dat men mekaar ‘zonder oordeel’ liet en respecteerde’.
Twee jaar geleden liep ik mijn pelgrimstocht van St. Jean Pied de Port, een plaatsje aan de voet van de Pyreneeën. Ik vond het spannend. De eerste afstand zou 26 kilometer met circa 1500 stijging zijn. Ik had het nog nooit gedaan en ik was niet zeker of ik het kon. Een schijnbeweging om tussendoor, op 8 km iets in Orisson te boeken, liep op niets uit dus er zat niets anders op dan mijn tocht aanvaarden zoals die kwam.Het was een zware tocht en ik kwam moe en voldaan aan in het plekje Roncesvalles en was daarmee gelijk in Spanje beland.
Ik liep mijn tocht in 34 dagen en liep hem alleen. Ik kwam verschillende pelgrims tegen, soms alleen, soms in een groep en soms als een koppel. Ieder liep op zijn eigen manier. Ik heb vaak gedacht als we in de wereld zo met elkaar om zouden gaan als op de camino, zou er geen oorlog meer zijn.
De hulpvaardigheid, het begrip en respect voor elkaar en de verschillende culturen die geen verschillen meer kenden waren hartverwarmend. Wat mijn hart vooral verwarmde was dat men elkaar ‘zonder oordeel’ liet en respecteerde. Elkaar zien als mensen, pelgrims met ieder zijn eigen reden om te lopen, op zijn eigen manier met zijn eigen achtergrond en gevoelens.
De eenvoud van iedere dag volgens hetzelfde ritueel opstaan, tas inpakken, lopen, aankomen, slapen en de volgende dag weer precies hetzelfde doen, heeft mij persoonlijk veel gebracht. Geen zinloze, beperkende gedachten maar leven en lopen in het NU.
Ik heb een fantastische tocht gelopen en alles helemaal op mijn manier gedaan.
Bij thuiskomst kreeg ik de vraag, omdat ik een reisorganisatie heb, waarom ik de camino niet georganiseerd wilde aanbieden. Bedrijfsmatig herstellend van Covid en vooral ook enthousiast, voegde ik de daad bij het woord en ging met een klein groepje dames op stap. We maakten een heerlijke reis van Sarria naar Santiago.
Bij thuiskomst was men zo enthousiast dat we, vergezeld door een aantal andere pelgrims, het volgende jaar ook de Portugese kustroute liepen. Ondanks dat ik al 20 jaar groepen begeleid, is de camino begeleiden toch weer een heel andere tak van sport. Er gebeurt veel in zowel fysieke als emotionele zin waardoor er soms prachtige, verdrietige, pittige momenten ontstaan. Het is bijzonder om mensen in hun kwetsbaarheid te mogen zien.
Ik ben blij en dankbaar dat ik dit mag doen en mijn camino op deze manier onderdeel heb mogen maken van mijn levenspad.
Claudia Bottinga
Recente reacties